Help, ik zit tussen twee OpenClaw-nerds
Ik ben Fabienne. Ik doe bij Tech_42 alles wat níét met code te maken heeft. Communicatie, planning, klantcontact — dat soort dingen. Ik snap best wat de jongens doen, maar ik hoef echt niet te weten wat een "webhook" is om mijn werk goed te doen.
Althans, dat dacht ik. Tot Chris en Wouter OpenClaw ontdekten.
Wat is OpenClaw?
Voor de niet-ingewijden (zoals ik een paar maanden geleden): OpenClaw is een open-source AI-assistent die je op je eigen computer draait. Een soort Siri, maar dan op steroïden en met een kreeft als mascotte. Ja, een kreeft. We komen daar nog op terug.
Het ding kan kennelijk álles. Berichten sturen via WhatsApp, je agenda beheren, je slimme lampen aansturen, muziek draaien, facturen boeken — noem het maar op. En het is gratis. Open source. Wat blijkbaar betekent dat techneuten er helemaal wild van worden.
De geboorte van Truus, Jennifer en Ada
Het begon onschuldig. Chris had op een donderdagmiddag OpenClaw geïnstalleerd en zijn assistent "Truus" genoemd. Waarom Truus? Geen idee. Chris-dingen.
"Hé Fab, moet je kijken wat Truus kan!"
Truus kon een herinnering instellen. Wow. Ik was overweldigd (niet).
Maar toen installeerde Wouter het ook. En Wouter — die alles wat Chris doet per definitie beter wil doen — noemde zijn assistent "Jennifer". Plus een tweede: "Ada". Twee AI-assistenten. Want één was blijkbaar niet genoeg.
Vanaf dat moment was het oorlog.
De dagelijkse wapenwedloop
Elke ochtend begint nu hetzelfde. Ik zet mijn tas neer, open mijn laptop, en nog voordat ik mijn eerste koffie op heb:
"Fab! Moet je horen wat Truus vannacht heeft geleerd!"
Of:
"Jennifer kan nu mijn hele agenda voorlezen. In het Nederlands. Met de juiste uitspraak."
Het gaat de hele dag door. Het is alsof ze een onzichtbare scorebord bijhouden. Truus kan iets? Dan moet Jennifer het ook kunnen, maar dan beter. Jennifer heeft een nieuwe skill? Dan is Chris tot middernacht bezig om Truus bij te werken.
Ik heb overwogen om een whiteboard op te hangen met "Truus vs Jennifer — Stand van zaken", maar ik was bang dat ze het serieus zouden gaan gebruiken.
Voice agents: praten tegen je laptop
Op een ochtend liep ik de kantoorruimte binnen en hoorde ik Chris tegen zijn laptop praten. Niet typen. Práten. Alsof zijn laptop een mens was.
"Truus, wat heb ik vandaag op de planning?"
En Truus antwoordde. Met een stem. Gewoon hardop, uit zijn speakers. In een open kantoor. Om half negen 's ochtends.
Wouter was uiteraard niet onder de indruk. "Jennifer doet dat al een week."
Inmiddels is het heel normaal dat er drie "mensen" aan het woord zijn in ons kantoor: Chris, Wouter, en een AI-stem die vertelt dat er om tien uur een standup is. Bezoekers kijken soms wat vreemd op.
DJ Truus en DJ Jennifer
Op een vrijdagmiddag was het stil op kantoor. Tot Chris riep: "Truus, zet eens wat muziek op."
En Truus deed dat. Gewoon. Via Spotify. Met een stem die zei: "Ik zet je Friday Afternoon-playlist op."
Wouter, die dit niet kon laten passeren: "Jennifer, draai wat betere muziek."
Wat volgde was een soort AI-DJ-battle. Truus draaide lo-fi beats, Jennifer counterde met deep house. Chris en Wouter zaten er allebei triomfantelijk bij alsof ze persoonlijk de beste DJ van Nederland hadden getraind.
Ik heb toen maar mijn eigen koptelefoon opgezet.
Home Assistant: het kantoor als spaceship
Het kantoor heeft slimme lampen. En een slimme thermostaat. Dat was altijd prima — je drukte op een knopje en het licht ging aan.
Tot de jongens hun OpenClaw aan Home Assistant koppelden.
Nu gaan de lampen aan als Chris zegt "Truus, licht aan." En uit als Wouter zegt "Jennifer, het is te fel." En dan weer aan. En dan weer uit. Als een soort licht-pingpong tussen twee AI-assistenten.
Op een gegeven moment heeft de thermostaat drie keer op één middag van temperatuur gewisseld omdat Truus het te koud vond en Jennifer het te warm. Ik heb uiteindelijk gewoon mijn vest aangetrokken.
Moneybird: zelfs de boekhouding moet slim
Je zou denken dat de boekhouding heilig is. Dat je daar niet aan komt met je AI-speeltjes. Fout.
Wouter heeft Jennifer gekoppeld aan Moneybird. Jennifer kan nu facturen inboeken. "Jennifer, boek deze factuur in op projectkosten." En het gebeurt. Gewoon zo.
Chris was jaloers. Truus kon dat nog niet. Dat duurde precies twee dagen. Toen kon Truus het ook.
Ik moet eerlijk zeggen: dit is het punt waarop ik even stil werd. Want het scheelt echt tijd. Maar dat ga ik ze niet vertellen.
De kreeft in de kamer
Kan ik het even over de mascotte hebben? OpenClaw heeft een kreeft als logo. Een kreeft. Met scharen.
Chris heeft een kreeft-sticker op zijn laptop geplakt. Wouter heeft er twee. Op de een of andere manier is er nu ook een opblaasbare kreeft op kantoor verschenen. Niemand weet wie hem heeft besteld. Ik heb zo mijn vermoedens.
Elke keer als ik die kreeft zie, denk ik: dit is mijn leven nu. Ik zit in een kantoor met twee volwassen mannen die tegen hun laptop praten, strijden om de beste AI-assistent, en een opblaasbare kreeft als onofficiële collega hebben.
De eerlijke conclusie
Maar weet je wat? Het is eigenlijk best leuk.
Ja, het is soms absurd. Ja, ik begrijp de helft niet van wat ze doen. En ja, ik hoef echt niet te weten wat een "webhook naar Home Assistant met een cron job via Moneybird" is.
Maar de energie is aanstekelijk. Die twee zijn oprecht enthousiast over wat ze bouwen. Ze maken elkaars werk beter door die constante uitdaging. En stiekem leer ik er ook van. Ik weet inmiddels wat een voice agent is. Ik weet dat je AI kunt koppelen aan je boekhouding. En ik weet dat een kreeft blijkbaar het symbool is van de toekomst van persoonlijke assistenten.
En misschien — heel misschien — overweeg ik om zelf ook een OpenClaw-assistent te installeren.
Ik noem haar Gerda.
Maar dat hoeven Chris en Wouter niet te weten.
— Fabienne